‘Gerçekten ihtiyaç duyulan şey, yaşama yönelik
tutumumuzdaki temel değişmeydi. Yaşamdan ne beklediğimizin gerçekten önemli
olmadığını,asıl önemli şeyin yaşamın bizden ne beklediği olduğunu öğrenmemiz ve
dahası umutsuz insanlara öğretmemiz gerekiyodu. Yaşamın anlamı hakkında sorular
sormayı bırakmamız ,bunun yerine kendimizi yaşam tarafından her gün her saat
sorgulanan birileri olarak düşünmemiz gerekirdi.Yanıtımızın konuşma ve meditasyondan değil ,doğru
eylemlerden ve doğru yaşam biçiminden oluşması gerekiyordu. Nihai anlamda yaşam
sorunlara doğru çözümler bulmak ve her birey için kesintisiz olarak koyduğu
görevleri yerine getirme sorumluluğunu almak anlamına gelir.’
